BeWoj

Po wizycie w pierwszej wiosce przewodnicy wyjaśnili nam, że tym razem podążamy w kierunku jeszcze uboższych plemion. Jak się okazało turyści nie mogą się tam zatrzymywać na noc, mogą jedynie przejść przez ich teren nie zabawiając tam zbyt długo. Taka polityka powoduje, że żyją w skrajnym ubóstwie. Zadziwiające jest to, że tkwią w takim stanie z własnego wyboru. Nie dążą do polepszenia sytuacji w wiosce, jak również nie dbają o poprawienie bytu własnych rodzin. Żal było patrzeć na tych ludzi ale cóż, to ich wybór.

Natomiast trzecie plemię, które odwiedziliśmy, mile nas zaskoczyło. Jak tylko zobaczyli nas na horyzoncie to kobiety od razu pobiegły do domów, aby przynieść swoje rękodzieła, które przygotowały na sprzedaż. Doceniliśmy ich zaangażowanie kupując kilka drobiazgów, choć nie były nam do niczego potrzebne. Uznaliśmy, że to wspaniały sposób na wsparcie finansowe plemienia. A jednak można coś zrobić aby poprawić swój byt.

Po opuszczeniu plemienia ruszyliśmy w ostatni, najtrudniejszy etap naszej wędrówki. Prowadził on przez szczyt jednej z najwyższych gór w okolicy, ewidentnie nie uczęszczanym szlakiem, przez co nasi przewodnicy musieli często używać maczet by utorować drogę. Zarośla miejscami były tak gęste, a podejścia tak strome, że niemal nie do przejścia. Cóż, w końcu wybraliśmy wersję extreme, więc nie pozostawało nam nic innego jak brnąć do przodu.

Po przedarciu się przez szczyt na drugą stronę góry dżungla zmieniła się wyraźnie. Ziemia była ciemniejsza, wilgotna i śliska, a sam las dosłownie tętnił życiem. Przyczyną tak dużej zmiany jest położenie tego kawałka dżungli na północnym, osłoniętym od słońca zboczu góry. Po długim marszu w dół dotarliśmy wreszcie do celu naszej wędrówki, gdzie czekał na nas transport, który zawiózł nas do pobliskiego miasta.

Jesteśmy z siebie dumni, że daliśmy radę pokonać tak trudny, trzydniowy trekking. Warto było!

To już nasza ostatnia przygoda w tym kraju. Jutro, po krótkim odpoczynku, opuszczamy Laos i lecimy do Wietnamu północnego. Żegnaj Laosie!

Droga do wiosek jest bardzo trudna, wiedzie przez góry porośnięte gęstą dżunglą. Bez towarzyszących nam przewodników z pewnością nigdy byśmy tam nie trafili.

Zbliżając się do wioski usłyszeliśmy z oddali odgłosy wystrzałów. Nasi opiekunowie uspokoili nas tłumacząc, że to okoliczni mieszkańcy polują na ptaki z własnoręcznie zrobionej broni palnej o niewielkim zasięgu. Opowiedzieli nam również, że tubylcy oprócz tej broni wciąż używają do polowań kusz oraz stosują prymitywne pułapki na drobne zwierzęta.

Kiedy w końcu dotarliśmy do wioski była ona opustoszała. Tak się właśnie złożyło, że doszliśmy do niej od strony, gdzie znajdował się jedyny solidny budynek wśród drewnianych, ubogich chat, szkoła. Od razu nam wyjaśniono, że jej istnienie to zasługa nowozelandzkiej instytucji charytatywnej, która zasponsorowała jej budowę. Akurat odbywały się w niej zajęcia dla garstki dzieci. Opłakany stan szkoły i warunki, jakie w niej panowały uświadomiły nam, czego możemy spodziewać się w wiosce.

Nasze przypuszczenia potwierdziły się w pełni. Już od pierwszych kroków otoczyła nas bieda i zacofanie. Zobaczyliśmy drewniane chaty w większości pokryte jeszcze strzechą, przed którymi znajdowały się paleniska do przyrządzania codziennych posiłków, natomiast we wnętrzu chat znajdowały się wyłącznie sienniki, bez żadnych mebli czy innego wyposażenia. W całej wiosce nie było prądu, jedynie w nielicznych chatach zauważyliśmy maleńkie plastry solarowe, które dawały zasilenie co najwyżej na żarówkę.

Sami mieszkańcy żywią się wyłącznie tym, co znajdą w dżungli, a mięso jedzą tylko wtedy, gdy uda się polowanie. Kury i kaczki chodzące po wiosce dostarczają im jaja, więc są oszczędzane przed zjedzeniem. Na szczęście, mimo suszy, ryżu mają pod dostatkiem.

Mieszkańcy wioski byli na ogół uśmiechnięci i radośni. Nie jesteśmy pewni, czy źródłem ich radości jest wrodzona pogoda ducha czy też raczej fakt, że jesteśmy dla nich źródłem dochodu. Rodzina, która przyjęła nas pod swój dach, była jedną z nielicznych przyjmujących czasem turystów. Chociaż mieli możliwość dodatkowego zarobku byli bardzo biedni. Mimo to zrobili dla nas, turystów, „łazienkę” a sami chodzili myć się nad rzekę. Do późnych godzin wieczornych przechadzaliśmy się po wiosce, poznając ludzi i ich zwyczaje.

Natomiast wczesnym rankiem zostaliśmy zaproszeni do pomocy w przyrządzaniu śniadania. Była to jednocześnie okazja aby posłuchać opowiadań o ich codziennym życiu, obowiązkach i troskach.

Nakarmieni dość dziwnym, ale smacznym śniadaniem ruszyliśmy w naszą wyprawę. Z żalem żegnaliśmy wioskę i jej mieszkańców.

Na najbliższe trzy dni mamy zaplanowany trekking czyli trzydniowy marsz przez dżunglę do głęboko ukrytych etnicznych wiosek. Po dotarciu do miasteczka Louang Namtha od razu udaliśmy się do naszego hotelu aby przygotować się do najtrudniejszego etapu w trakcie naszej podróży po Azji. Przy okazji poszliśmy na pobliski targ aby trochę zapoznać się z lokalnym folklorem. Trzeba przyznać, że miejsce to było nieco szokujące. Niestety zdjęcia nie są w stanie oddać tego, co tam się dzieje.

To właśnie tu w pierwszy dzień naszej wyprawy spotkaliśmy się z naszymi przewodnikami. Stanowili dwuosobowy zespół, z których młodszy pełnił rolę tłumacza, natomiast starszy, mniej rozmowny laotańczyk, od początku sprawiał wrażenie wytrawnego „buszmena”. Omen nomen na tym targu nasi opiekunowie zaopatrzyli się na nasz pierwszy dzień, kupując suchy ryż, pomidory, banany i papryczki chili. Widząc to zachodziliśmy w głowę, jak w dżungli można ugotować ryż.

Nasza przygoda rozpoczęła się z dala od miasta, gdzie zostaliśmy przetransportowani wprost na skraj dżungli, u podnóża gór Nam Ha . Obaj nasi opiekunowie, uzbrojeni w maczety, ruszyli wraz z nami w głąb lasu. Od pierwszych kroków droga była bardzo trudna, ponieważ od razu zaczęliśmy iść ostro pod górę przedzierając się jednocześnie przez zarośla. Naszą wędrówkę utrudniały dodatkowo ciężkie plecaki, wypakowane nie tylko rzeczami niezbędnymi do przetrwania ale i również niemałą ilością wody.

Od samego początku przewodnicy pokazywali nam tajemnice kryjące się w dżungli. Zwracali naszą uwagę na otaczającą nas roślinność oraz zwierzęta, które można wykorzystać do przetrwania w tym trudnym dla człowieka terenie. Mieliśmy okazję spróbować młode paprocie, różnego rodzaju liście z drzew o przedziwnych smakach, owady, leczniczą korę z drzewa, serce palmy oraz inne „specjały”, których nie jesteśmy w stanie nazwać. Ku naszemu zaskoczeniu tak naprawdę znaczna część dżungli jest do zjedzenia, trzeba tylko wiedzieć po co sięgać. Trzeba przyznać, że nie wszystko było smaczne, ale jak się okazało, bardzo nam potrzebne, bo dopiero po jakimś czasie opiekunowie przyznali się, że wszystkie rzeczy, które nam podają, mają za zadanie utrzymać nas w dobrym zdrowiu podczas wyprawy. Hahaha, nieźle nas nafaszerowali, a to dopiero pierwszy dzień.

Po kilku godzinach wędrówki przyszedł czas na pierwszy postój. Ku naszemu zaskoczeniu na posiłek nie poszły w ruch wcześniej wspomniane zakupy z bazaru tylko tajemnicze potrawy ukryte do tej pory w plecakach przewodników. Za wspólny talerz posłużył nam wielki liść ze zbocza góry, na który z kilku woreczków zostały wysypane nieznane nam potrawy. Wyglądały raczej jak jakieś kiszonki, na szczęście smakowały wspaniale. Do dziś nie wiemy co tak do końca jedliśmy 😊.

Po krótkim odpoczynku ruszyliśmy dalej w kierunku naszego przyszłego obozowiska. Pod koniec dnia nieco już zmęczeni dotarliśmy nad brzeg potoku, gdzie nie było mowy o odpoczynku. Musieliśmy zdobyć materiały na budowę naszych szałasów i legowisk do spania. Ku naszej uldze wszystko okazało się być na wyciągnięcie ręki. Bambus, liście palmy, liany oraz liście bananowca, trochę pracy i szałasy gotowe. O wygodach można było oczywiście zapomnieć, za posłanie służyły nam liście, na szczęście mieliśmy moskitierę, bo oprócz nas do spania było wielu chętnych przyjaciół z dżungli – 10-centymetrowych pająków, jadowitych skolopendr czy innych paskudztw.

W międzyczasie nasi towarzysze zaczęli przygotowywać kolację, wykorzystując przy tym nie tylko produkty przyniesione ze sobą, ale także dary dżungli zbierane przez całą naszą dotychczasową drogę. Naczynia potrzebne do ugotowania ryżu i innych potraw zrobili z bambusa rosnącego tuż przy naszym szałasie. Najpierw przyrządzili nam przepyszną herbatkę z nieznanego nam korzenia, a potem zabrali się za główne dania. W międzyczasie opowiadali nam co i jak robią, a także skąd biorą składniki. Przygotowanie zajęło sporo czasu, ale efekt przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania. Był to jednocześnie czas na pogawędki o życiu w dżungli, okolicznych plemionach a także o nas samych. Zanim udaliśmy się spać po obfitym posiłku, poszliśmy złowić kilka ryb, które miały być dla nas częścią śniadania. Po udanym połowie udaliśmy się wreszcie na zasłużony odpoczynek.

Następnego dnia rano przewodnicy przywitali nas kawą zaparzoną w bambusowym „czajniku” i pysznym śniadaniem, na które podali nam zupę rybną, jajecznicę, ryż oraz złowione wczoraj ryby. Wyśmienite powitanie dnia!

Wypoczęci i pełni energii ruszyliśmy w dalszą drogę, ale o tym przeczytacie w kolejnym wpisie.

Będąc w mieście Luang Prabang udaliśmy się codziennym środkiem komunikacji, czyli rozklekotanym wozotukiem, nad wodospad Kuang Si. Po drodze minęliśmy lokalną ekipę remontującą drogi, nie sposób było wam jej nie pokazać – jakie drogi taka ekipa 😊.

Sam wodospad jest położony pośród wzgórz otaczających miasto. Swój błękitny kolor zawdzięcza składowi skał, po których spływa. Jego charakterystyczną cechą są liczne półki, a właściwie baseniki, w których gromadzi się woda. Mimo suszy panującej w Laosie sam wodospad prezentował się nad wyraz okazale, więc z miłą chęcią podążaliśmy szlakiem prowadzącym wzdłuż całej jego rozciągłości. Wspaniały odpoczynek od 37 stopniowego upału panującego w tym regionie.

Pod koniec dnia zagłębiliśmy się w uliczki Luang Prabang zwiedzając przy okazji kilka interesujących świątyń. Najtrudniejsza do zdobycia była świątynia Wat Tham Phousi, do której prowadziło 328 wysokich kamiennych schodów. Była to dla nas doskonała rozgrzewka przed czekającą nas w najbliższym czasie wędrówką przez dżunglę.

Drugi dzień w wiosce słoni rozpoczęliśmy o świcie. Przy wschodzie słońca oczekiwaliśmy na łódź, która dowiozła nas do miejsca, w którym dnia poprzedniego pozostawiliśmy nasze podopieczne na nocleg. Niemało czasu zajęło nam znalezienie stada pośród dżungli. Ostatecznie udało nam się wypatrzeć całą gromadę pośród nieźle przetrzebionego już z zieleni lasu. Cała jedenastka słonic, kiedy nas dojrzała, z zainteresowaniem podniosła trąby wydając z siebie przedziwne dźwięki na powitanie, żadna z nich jednak nawet nie drgnęła. Dopiero kiedy zaczęliśmy wołać po imieniu nasze podopieczne, obie ruszyła w naszą stronę. Kiedy już do nas dotarły, rozpoczęły rytuał obwąchiwania i ocierania trąbami, sprawiając przy tym wrażenie bardzo radosnych. Po takim miłym przywitaniu ruszyliśmy w stronę rzeki na poranną kąpiel.

W trakcie mokrej zabawy, która zajęła niemało czasu ze względu na rozmiary pieszczochów, mahouci – opiekunowie opowiadali nam ciekawostki o słoniach. Od nich dowiedzieliśmy się, że te giganty boją się małych stworzeń, takich jak myszy, węże czy ptaki 😊. Wbrew swoim rozmiarom są bardzo ciche, delikatnie stąpają po ziemi. Niesamowicie zaskoczył nas fakt, że słonie są jednymi z najcichszych zwierząt w dżungli. Ich trąby służą nie tylko jako nosy ale też jako sprawna dłoń do podawania sobie jedzenia i wody, jak również silne ramię do łamania drzew i pokonywania przeszkód. Niestety czasem bywają niezgrabne, ponieważ mają słaby wzrok i w sytuacji cofania się lub obracania nie widzą przeszkód. Stąd też wzięło się przysłowie „słoń w składzie porcelany”.

Po zakończeniu kąpieli udaliśmy się na zasłużone śniadanie, najpierw nasze w „romantycznej kawiarence” nad brzegiem rzeki. Następnie wróciliśmy do naszych słonic, aby je nakarmić frykaskami takimi jak trzcina cukrowa i pędy ananasa. Był to czas na zabawy i pieszczoty, ale też i niestety powolne pożegnanie. Szkoda, że ten czas tak szybko przeminął. Było to dla nas wspaniałe przeżycie, pełne wzruszeń i radości.

Kiedy żegnaliśmy się z naszymi opiekunami, Kai Sonem i Vilachitem, usłyszeliśmy wiele miłych słów na temat naszej otwartości i miłości do zwierząt. Podobno rzadko zdarzają się ludzie z, jak to ujęli, otwartym sercem dla słoni. Naszym marzeniem jest powrócić kiedyś do tego miejsca.

Choć zazwyczaj nie obchodzimy zbyt hucznie Walentynek, gdyż uważamy, że należy się kochać i okazywać sobie uczucia na co dzień, będąc w Laosie postanowiliśmy zrobić wyjątek i spędzić ten dzień w niezwykły sposób. Jakiś czas temu wyszukaliśmy ciche, spokojne miejsce w laotańskiej dżungli, w którym mieszkają słonie. Miejsce to w przeciwieństwie do innych, masowo odwiedzanych przez turystów, w zasadzie skupia się na słoniach i opiece nad nimi a nie na rozrywce dla odwiedzających. Z tego powodu nasz dwudniowy pobyt w wiosce słoni spędziliśmy jedynie w obecności zwierząt i ich opiekunów.

Od momentu przyjazdu znaleźliśmy się pod opieką dwóch mahoutów, czyli ludzi pracujących ze słoniami, Kai Sona i Vilachita. Obaj pochodzą z plemienia Hmong, stanowiącego jedną z najliczniejszych grup etnicznych w Laosie. To właśnie oni pokazali nam prawdziwą naturę słoni, ich delikatność mimo ogromnych rozmiarów oraz łagodność w stosunku do człowieka. Dzięki nim z każdą godziną oswajaliśmy się z tym niezwykłym miejscem i otaczającymi nas słoniami. Nasze doświadczenia z końmi bardzo nam pomogły w zrozumieniu zasad obchodzenia się z tymi gigantami.

Sama wioska powstała niemal 20 lat temu i skupia się na opiece i leczeniu słoni. Nie ma tam łańcuchów, przemocy i wyzyskiwania tych zwierząt. Wszystkie mieszkające w wiosce słonie należą do gatunku słoni indyjskich i są płci żeńskiej, a największa z nich ważyła 4 tony. Spotkaliśmy tam również słoniowe „maleństwo” mające zaledwie 14 miesięcy, ważące już około tony. Jak na każdego malucha przystało lubił się bawić i psocić, czym całkowicie rozwiał nasze wszelkie obawy dotyczące tych kolosów.

Kiedy nasi opiekunowie przekonali się, że mogą nam zaufać, wybrali dla nas dwie słonice pod opiekę. Jedna z nich była mamą wcześniej wspomnianego „malucha” a druga była ciężarna. Na szczęście poród ma nastąpić dopiero za rok. Ufff… bo przyjęcie na świat 60 kg „noworodka” byłoby nieco kłopotliwe 😊.

Jak się nasze podopieczne zorientowały, że jesteśmy ich nowymi opiekunami, to ku naszemu zaskoczeniu, zaczęły nas obwąchiwać trąbami ze wszystkich stron, dosłownie jak psy, a przy tym pocierały nas nimi delikatnie. Nasi mahouci widząc to zjawisko wyjaśnili nam, że w ten sposób słonice nas zapamiętują, wiążąc nasz dotyk, zapach i głos z naszymi osobami, aby móc nas później rozpoznać. Niesamowite doznanie!

Po nacieszeniu się naszymi pociechami nadszedł czas na odprowadzenie pupilek na noc do  naturalnego domu, czyli dżungli. Dowiedzieliśmy się że nasze słonice niezupełnie żyją na wolności, do ich dyspozycji jest 300ha obszaru lasu należącego do wioski. Jest to taki swoisty padok, z tą różnicą, że konie nie zjadają 20 m2 dżungli w noc 😊. Natomiast jeżeli wam się wydaje, że to prosta sprawa odprowadzić słonie do dżungli to jesteście w dużym błędzie… Cwane olbrzymy wykorzystywały nasz zupełny brak doświadczenia i stanowczości, wędrowały sobie tam gdzie chciały a nie tam, gdzie miały iść. Ostatecznie nasi mahouci ubawieni po pachy zlitowali się nad nami, wsiedli razem z nami na słonie i pomogli nam odprowadzić je do miejsca docelowego.

Po powrocie do wioski udaliśmy się jeszcze do słoniowego szpitala w którym aktualnie przebywały dwie pacjentki. Jedną była młoda słonica z poranionym uchem z powodu otarcia o jakieś ostre drzewo. Drugą pacjentką była słonica z urwanym palcem u stopy. Kilka tygodni wcześniej w innym regionie Laosu biedaczka nadepnęła na bombę która wybuchła. Na szczęście siła wybuchu poszła w inną stronę i oszczędziła jej życie.

Pod koniec dnia zmęczeni ale szczęśliwi w końcu chcieliśmy dotrzeć do naszego miejsca noclegowego w wiosce słoni. Ku naszemu zaskoczeniu z okazji walentynek jak również faktu, że byliśmy jedynymi gośćmi zaoferowano nam znacznie bardziej romantyczne miejsce na nocleg oraz podano nam na kolację wspaniałe regionalne przysmaki. Poczuliśmy się jak w bajce…

Pierwszym miejscem, do którego udaliśmy się po zaaklimatyzowaniu się w nowym otoczeniu był malowniczy region płaskowyżu Bolaven Plateau, gdzie zatrzymaliśmy się na kilka dni w ośrodku znajdującym się tuż przy wodospadzie Tad Fane. Nie bez powodu wybraliśmy to miejsce, ponieważ dosłownie z okien naszej chaty, w której mieszkaliśmy, mogliśmy podziwiać jeden z najwyższych wodospadów w południowej Azji.

Jest to region porośnięty rdzenną dżunglą poprzecinaną rzekami i urokliwymi wodospadami. Chcąc poznać lepiej tą okolicę wybraliśmy się najpierw drogą wiodącą przez wioski do wodospadu Tad Yuang. Droga do niego była uciążliwa, ponieważ panował upał przekraczający 37 st. C., jednak widok samego wodospadu jak też chłodna bryza bijąca od niego wynagrodziły nam trudy wędrówki. Po dłuższym wypoczynku udaliśmy się z powrotem do naszego ośrodka, z którego wcześniej obserwowaliśmy z oddali tajemniczy wodospad.

Zachwyceni jego urokiem postanowiliśmy zobaczyć go z innej perspektywy. Sięgnęliśmy po dość ekstremalną przejażdżkę tyrolką 250 metrów nad lasem okalającym wodospad Tad Fane. Składała się ona z czterech sekcji pozwalających podziwiać jego piękno z różnych wysokości oraz stron, dokładając do tego ogromną dozę adrenaliny. Na szczęście towarzyszyli nam dwaj nieco zwariowani instruktorzy, którzy przerwach pomiędzy jazdami opowiadali nam o okolicy i wodospadzie. Od nich dowiedzieliśmy się, że nie można do niego w żaden sposób dotrzeć i można go oglądać tylko z lotu ptaka lub nomen omen formy dla śmiałków, którą wybraliśmy, czyli szaleńczego przejazdu tyrolkami.

Warto było! Niesamowite doświadczenie!

Laos to kraj leżący na półwyspie Indochińskim bez dostępu do morza. Większość powierzchni stanowią wyżyny i góry, porośnięte gęstą dżunglową roślinnością. Panuje tu klimat monsunowy, na szczęście nasz pobyt przypadł na porę suchą, która trwa od listopada do maja.

Największym niebezpieczeństwem, które może nas spotkać w Laosie są węże, pająki, skorpiony i skolopendry. Szczególnym zagrożeniem są te pierwsze, wśród których aż 22 gatunki są jadowite. Po wcześniejszych przygodach z wężami, które miało jedno z nas, mamy nadzieję, że żadnego z nich nie spotkamy.

Laos to ogromne dla nas wyzwanie ze względu na realne zagrożenia, które można spotkać tu na każdym kroku. Dobra zabawa to nie wszystko, bezpieczeństwo to priorytet, którym się tu kierujemy. Dlatego też w zasadzie każdą wyprawę w dżunglę będziemy odbywać w towarzystwie doświadczonego indywidualnego przewodnika. Nie pozostaje nam nic innego jak zaufać każdemu z nich i liczyć na ich wiedzę i umiejętności przetrwania. Korzystając z ich pomocy a także własnych przygotowań zamierzamy przemierzyć cały Laos z południa na północ.

Zanim jednak ruszyliśmy w trudniejsze tereny zwiedziliśmy miasto Pakse i udaliśmy się na pobliski targ aby zrobić kilka niezbędnych zakupów i przy okazji poznać miejscowe zwyczaje.

Z samego rana dotarliśmy na lotnisko w Da Lat w Wietnamie, z którego, poprzez Ho Chi Minh polecieliśmy do miasteczka Pakse w Laosie. Dlaczego drogą powietrzną a nie lądową? Ponieważ podróż samolotem trwała łącznie 5 godzin, natomiast autokarem, jak gwarnie nazywają ten pojazd lokalni, jechalibyśmy niebezpiecznymi górskimi drogami co najmniej 30 godzin. Byłoby to bardzo nierozsądne, gdybyśmy porwali się na taki transport.

Jeżeli wam się wydaje, że odbyta przez nas podróż lotnicza to była czysta przyjemność w przestronnym nowoczesnym odrzutowcu, to jesteście w błędzie. Zapewniamy was, że nie była to bułka z masłem. Pierwszy etap z Da Lat do Ho Chi Mihn odbyliśmy standardowym samolotem rejsowym, natomiast z Ho Chi Minh do Paxse lecieliśmy nie mającym nic wspólnego z nowoczesnością turbośmigłowcem, w którym nawet niskie osoby muszą się schylić, by wejść na pokład. Silniki turbośmigłowe rodem z poprzedniej epoki sprawiały wrażenie, że dzięki nim zamiast lecieć do przodu, trzęśliśmy się jedynie w górę, dół oraz na boki i było strasznie głośno. Witaj Laosie 😊.

Lotnisko w Pakse charakterem niewiele odbiegało od samolotu, którym tam przylecieliśmy. Budynek, szumnie nazwany międzynarodowym terminalem lotniczym, to maleństwo porównywalne z dworcem kolejowym w Szczecinie Dąbie, tylko zamiast torów kolejowych jest pas startowy, który na szczęście był wystarczająco długi byśmy na nim mogli wylądować. Najzabawniejsze jest to, że to trzecie co do wielkości lotnisko w Laosie. Ciekawe jak będą wyglądały te mniejsze, na których będziemy lądować?

Po wylądowaniu w Paxse do samego końca nie wiedzieliśmy, w jaki sposób dostaniemy się odległego o 42 km miejsca noclegowego. Niestety odległość ta jest jednoznaczna z pokonaniem dużo większego dystansu w Polsce. Stan dróg pobocznych lub w ogóle ich brak, a także trudności ze znalezieniem transportu sprawiły, że nie byliśmy w stanie nic wcześniej zaplanować więc poszliśmy na żywioł. Na szczęście po długich poszukiwaniach udało nam się znaleźć chętnego do zawiezienia nas do Tad Fane Resort czyli naszego miejsca noclegowego, którym były drewniane domki zbudowane pośród dżungli. Tuk-tuk, jak szumnie nazwał go właściciel, wyglądał jak skrzyżowanie motoru z paką, która sprawiała wrażenie, jakby była przyspawana samodzielnie przez naszego kierowcę gdzieś w stodole. Wbrew pozorom pojazd ten pędził jak szalony, rozwijając zawrotne 65 km/h. Huczał przy tym i jęczał jakby miał się za chwilę rozpaść, a kierowca od czasu do czasu spoglądał przez ramię z uśmiechem na twarzy i nadzieją, że nie pogubił jeszcze po drodze balastu czyli nas. Mimo naszych obaw o stan pojazdu cali i zdrowi dotarliśmy do celu i to nawet w miarę szybko, co pozwoliło nam zwiedzić najbliższą okolicę i poznać mieszkańców.